“Eigenlijk ben ik samen met het onderzoek volwassen geworden,” zegt Lotte. Toen zij als brugklasser deelnam aan de iBerry Study kon ze niet vermoeden dat ze ruim tien jaar later nog steeds zou meedoen.
“Ik denk dat ik in de eerste of tweede klas zat. Er werd gevraagd of ik mee wilde doen aan een onderzoek naar jongeren. Op die leeftijd voelt dat bijzonder. Alsof je ergens voor bent uitgekozen. Ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten, maar ik vond het meteen interessant.”
Wat begon als iets nieuws en spannends, werd een terugkerend onderdeel van haar leven. Om de paar jaar kwam ze terug voor vragenlijsten, gesprekken en metingen. Intussen veranderde haar eigen leven: van puber naar jongvolwassene, van thuiswonend naar samenwonend, van scholier naar werkend.
“Ik ben blijven deelnemen omdat het elke keer zo’n leuke ervaring was. Daarnaast vond ik het interessant om te zien hoe iemand opgroeit en verandert. Pas als je erop terugkijkt, merk je hoeveel verschillende fases van je leven je hebt doorgemaakt.”
Juist dat vindt ze bijzonder aan een langlopend cohortonderzoek. Waar veel onderzoeken een momentopname zijn, kijkt een cohortstudie mee met veranderingen die zich langzaam ontvouwen.
“De gesprekken met de onderzoekers vond ik altijd het leukst. Door de vragenlijsten en gesprekken ga je op een andere of diepere manier over jezelf nadenken. Hoe gaat het eigenlijk met me? Wat vind ik belangrijk? Waar ben ik veranderd ten opzichte van een paar jaar geleden? Je kijkt daardoor ook anders naar jezelf.”
In de loop van de jaren kwamen ook persoonlijke en gevoelige onderwerpen aan bod. Voor Lotte vormde dat juist een waardevol onderdeel van het onderzoek.
“Ik heb dat eigenlijk altijd als heel positief ervaren. Zelf heb ik gelukkig niet te maken gehad met een moeilijke thuissituatie, maar ik vond het juist fijn om ook over gevoelige onderwerpen te praten. Ik ben persoonlijk meer van de diepgaande gesprekken dan van de koetjes-en-kalfjes. Bovendien ben ik een open boek, dus ik heb daar nooit moeite mee gehad.”
Door de jaren heen zag ze niet alleen haar eigen perspectief veranderen, maar ook haar kijk op onderzoek.
“Toen ik jonger was, deed ik vooral mee omdat het leuk en interessant was. Nu begrijp ik veel beter waarom dit soort onderzoek belangrijk is. Er zou een hoop kennis verloren gaan als zulke langlopende onderzoeken niet zouden bestaan. En daarmee ook een hoop begrip voor situaties waarin mensen zitten of waarom mensen zijn zoals ze zijn.”
Ook haar bewustzijn van het doel van de iBerry Study groeide mee met haar leeftijd.
“Toen ik ongeveer twaalf was, was ik helemaal niet bezig met het feit dat het onderzoek vooral gericht is op psychische problemen. Nu snap ik veel beter waarom bepaalde vragen worden gesteld en wat onderzoekers daarmee proberen te begrijpen. Ik vind het een mooi doel. Ik hoop dat er veel jongeren mee geholpen kunnen worden en dat er meer begrip ontstaat, juist doordat hun levensloop over een langere periode wordt gevolgd.”
Ze hoopt dat de informatie die zij en de andere deelnemers hebben gedeeld uiteindelijk bijdraagt aan een beter begrip van hoe jongeren opgroeien en waarom sommige jongeren vastlopen terwijl anderen dat niet doen.
“Soms denk je: wat zou mijn verhaal toevoegen? Maar als je dat verhaal combineert met dat van honderden andere jongeren, ontstaat kennis die er daarvoor niet was. Je merkt dat je onderdeel bent van een groter, belangrijk geheel.”
Dat zij al die jaren betrokken bleef, heeft ook te maken met de manier waarop het onderzoek werd uitgevoerd.
“Ik vond het hartstikke leuk om mee te doen. Het geeft toch een gevoel van verbondenheid dat je bij een eenmalig onderzoek niet hebt. Bovendien krijg je door mensen meerdere keren te volgen een veel completer beeld dan wanneer je iemand maar één keer een vragenlijst laat invullen of een gesprek voert.”
Volgens Lotte doen de onderzoekers al veel om deelnemers betrokken te houden.
“Ik vind dat ze dat goed aanpakken. Bijvoorbeeld door af en toe een kaartje te sturen rond de jaarwisseling. Daardoor komt de naam iBerry weer even voorbij en denk je er opnieuw aan. Misschien zou het ook leuk zijn om af en toe een update te krijgen over hoe het onderzoek ervoor staat en wat er met de resultaten gebeurt.”
Inmiddels werkt Lotte al enkele jaren, woont ze samen met haar partner en kijkt ze steeds meer naar de toekomst.
“Ik heb mijzelf verder ontwikkeld. Ik merk dat ik steeds meer een familiemens ben geworden en ik kijk nu meer naar de toekomst, naar mijn ambities en dromen die ik wil nastreven. Ik ben niet meer dezelfde persoon als toen ik begon, maar dat is juist de kracht van zo’n onderzoek. Het laat zien dat ontwikkeling doorgaat. Ik hoop dat mijn verhaal mensen heeft geholpen of misschien een verschil heeft gemaakt voor jongeren in de toekomst.”
*Lotte is niet de echte naam van de deelnemer.